Rzeżączka

Czym są choroby weneryczne?

Choroby weneryczne to wszystkie choroby, które są przenoszone drogą płciową. Choć w społeczeństwie świadomość zagrożenia chorobami wenerycznymi stale wzrasta i coraz więcej osób wie, jak im zapobiegać, wielu ludzi wciąż podejmuje ryzykowne zachowania. Leczenie chorób wenerycznych nie zawsze jest łatwe – niektóre choroby wymagają jedynie przyjęcia antybiotyku, inne jednak mogą być bardzo uciążliwe lub wręcz niemożliwe do całkowitego wyleczenia (jak na przykład HIV).

Choroby weneryczne, wbrew temu co twierdzą niektórzy, nie są epidemią dzisiejszych czasów. Wręcz przeciwnie – dzięki nowoczesnym metodom leczenia oraz skutecznej antykoncepcji znacznie łatwiej jest im zapobiegać i leczyć osoby, które już się zaraziły. Warto mieć na uwadze to, że jedynym środkiem antykoncepcyjnym, który chroni przed chorobami wenerycznymi, są prezerwatywy. Należy więc zawsze stosować je podczas przypadkowych kontaktów seksualnych. Osoby mające wielu partnerów seksualnych są znacznie bardziej narażone na choroby weneryczne. W przypadku zaistnienia sytuacji, która może grozić zachorowaniem na którąś z nich, należy udać się do lekarza i wykonać odpowiednie badania. Często szybkie podjęcie leczenia ma kluczowe znaczenie.

Dlaczego należy się badać?

Choroby weneryczne w żadnym wypadku nie są obojętne dla ludzkiego zdrowia, a im dłużej dana osoba zwleka z podjęciem leczenia, tym będzie ono trudniejsze. Choć mówi się, że stosowanie prezerwatyw chroni przed chorobami przenoszonymi drogą płciową, nie jest to do końca prawdą – prezerwatywy istotnie zmniejszają ryzyko zarażenia chorobami wenerycznymi, nie są jednak stuprocentowo skuteczne. Również stosując prezerwatywy można zarazić się wieloma groźnymi chorobami. Regularne badania powinny wykonywać przede wszystkim osoby, którym często zdarzają się przypadkowe kontakty seksualne. Badania nie są jedynie troską o własne zdrowie. Osoba zarażona i nieświadoma choroby może zarazić swojego partnera podczas stosunku z nim. Nieleczone choroby mogą prowadzić do uszczerbków na zdrowiu, uszkodzeń organizmu, a także trwałej bezpłodności a nawet – śmierci.

Badania wykrywające choroby weneryczne nie są skomplikowane i może je wykonać każda osoba, która jest zainteresowana stanem swojego zdrowia. Badania najczęściej polegają na pobieraniu i badaniu niewielkiej ilości krwi pacjenta, choć niekiedy wykonywane są również wymazy z pochwy oraz badania mikroskopowe.

Bakteryjne zapalenie pochwy – waginoza

Bakteryjne zapalenie pochwy, zwane również waginozą, to jedna z najczęściej występujących chorób wenerycznych. Dotyczy głównie młodych, aktywnych seksualnie kobiet przed 30 rokiem życia. Przyczyną zakażenia jest zazwyczaj nieprawidłowa flora bakteryjna pochwy – zbyt mała ilość pałeczek kwasu mlekowego. Bakteryjne zapalenie pochwy rozwija się najczęściej u osób, które często zmieniają partnerów seksualnych, nie dbają dostatecznie o higienę miejsc intymnych, stosują antybiotyki lub leki immunosupresyjne lub mają zaburzenia cyklu miesiączkowego. Choroba ta może przenosić się podczas stosunku na partnera, a zarażeniu w pewnym stopniu zapobiega stosowanie prezerwatyw. Więcej na ten temat na stronie: https://drwenerolog.pl/choroby/bakteryjne-zapalenie-pochwy/

Objawem tej choroby jest nieprzyjemny zapach z pochwy i szaro – białe upławy. Niekiedy zdarza się również ból i świąd okolic pochwy. Warto wiedzieć, że początkowo choroba nie daje objawów – ich wystąpienie świadczy więc o zaawansowanym stanie choroby. Nieleczona może doprowadzić nawet do bezpłodności! Nie da się wyleczyć jej na własną rękę – należy jak najszybciej zgłosić się do ginekologa, który przepisze odpowiednie antybiotyki.

Kiła (syfilis)

Kiła jest bardzo często występującą chorobą weneryczną. Jej objawy mogą być bardzo różnorodne, co powoduje, że wiele osób nie zdaje sobie przez długi czas sprawy z tego, co im dolega. Kiła dzieli się na dwie postacie – wczesną, trwającą maksymalnie dwa lata, i późną, która trwa znacznie dłużej. Więcej o kile przeczytasz na stronie: http://kila.edu.pl/

Przez pewien czas po zarażeniu kiła nie daje żadnych objawów. Pierwszymi, charakterystycznymi jej objawami, które można zauważyć, są najczęściej owrzodzenia i towarzyszące im powiększenie węzłów chłonnych. Nieleczona kiła powoduje zmiany chorobowe w układzie nerwowym, mięśniach, kościach i stawach. Jeśli chora kobieta zajdzie w ciążę – choroba zaatakuje płód. U obu płci pierwsze zmiany chorobowe pojawiają się zazwyczaj w okolicach narządów płciowych, choć nie jest to regułą. Leczenie kiły jest zazwyczaj bardzo skuteczne, jednak nie jest w stanie odwrócić dokonanych przez nią w organizmie uszkodzeń. Dlatego tak ważne są badania i profilaktyka – unikanie przypadkowych kontaktów seksualnych i stosowanie prezerwatyw.

Rzeżączka

Jej charakterystycznymi objawami są upławy, pieczenie i ból podczas oddawania moczu i wzwodu oraz ropny wyciek z cewki moczowej. Jest jedną z częściej występujących chorób wenerycznych. Nieleczona prowadzi do poważnych konsekwencji zdrowotnych. Może  także wywołać zaburzenia cyklu miesiączkowego i ciążę pozamaciczną. Rzeżączką można zarazić się poprzez stosunek seksualny – zarówno tradycyjny, jak też analny oraz oralny. Dobrą wiadomością dla chorych jest to, iż rzeżączka jest łatwa do wyleczenia. Do leczenia stosuje się antybiotyki – domięśniowo lub doustnie. Po zakończonym leczeniu należy ponownie wykonać badania, by upewnić się, że choroba została całkowicie wyleczona. Przebadać powinni się również partnerzy osób zarażonych.

Chlamydia (chlamydioza)

Ta często występująca choroba weneryczna jest wywoływana przez bakterie Chlamydia trachomatis. Najczęściej do zarażenia dochodzi przez stosunki seksualne (oralne, analne lub dopochwowe), choć do zakażenia może niekiedy dojść przy nieprawidłowej higienie narządów płciowych. Podczas porodu chora kobieta może zarazić dziecko. Jest to bardzo niebezpieczne – prowadzi bowiem do wystąpienia u dziecka zapalenia płuc lub poważnej infekcji oczu. Chlamydia początkowo nie daje zauważalnych objawów – może pojawić się niewielki ból przy oddawaniu moczu lub krwawienia pomiędzy miesiączkami. To właśnie dlatego wiele chorych osób nie wie, że są zakażone. Może to prowadzić do poważnych powikłań oraz zarażania partnerów. Chlamydiozę leczy się za pomocą antybiotyków – odpowiednio dobrane leki są bardzo skuteczne. Aby ustrzec się przed tą chorobą, warto stosować podczas stosunków prezerwatywy. Dobrze jest również unikać przypadkowych kontaktów seksualnych.

Kłykciny kończyste

Drodzy czytelnicy! Odpowiadając na Wasze wiadomości do nas - informujemy, że istnieją medyczne badania - testy PCR na wykrycie rzeżączki. Dostepne np. na tej stronie: https://drwenerolog.pl/produkt/test-na-rzezaczke/

To schorzenie jest wywoływane przez wirus brodawczaka ludzkiego – HPV. Zarazić można się podczas stosunku seksualnego, a pierwsze objawy pojawiają się z reguły około trzy miesiące po zakażeniu. Kłykciny są zarówno uciążliwe, jak i trudne do wyleczenia. Brodawki mogą utrzymywać się na ciele przez wiele miesięcy, a nawet lat. Kłykciny to nieduże grudki o kolorze różowym lub brązowym. Pojawiają się na skórze, zazwyczaj w okolicach narządów płciowych i odbytu. Nieleczone kłykciny prowadzą do bardzo wielu powikłań. Mogą utrudniać normalne oddawanie moczu, powodować naciekanie okolicznych tkanek i prowadzić do nowotworów. Szczególnie niebezpieczne są kłykciny u kobiet w ciąży. Istnieje wiele metod ich leczenia – należy udać się do lekarza, który dobierze najbardziej odpowiednią. Warto wiedzieć, że przeciwko HPV można się zaszczepić – należy to zrobić jeszcze przed rozpoczęciem życia seksualnego.

Streptococus agalactiae

Streptococus agalactiae są bakteriami, które zasiedlają układ pokarmowy człowieka. Mogą jednak kolonizować się także w pochwie i cewce moczowej, wywołując stany zapalne. W przypadku tej choroby liczy się jak najszybsze rozpoczęcie leczenia – może bowiem prowadzić do groźnych powikłań. Szczególnie niebezpieczna jest dla kobiet w ciąży. W przypadku zakażenia noworodka dochodzi u niego do zapaleń układu oddechowego, zajęcia układu nerwowego i niekiedy posocznicy. Bakterie mogą także przedostać się z pochwy do macicy. Może wtedy dojść do przedwczesnego porodu, a nawet obumarcia płodu. Dlatego też ciężarne kobiety powinny przed porodem zrobić badania, by upewnić się, czy na pewno nie są zarażone. Badać powinni się również partnerzy osób chorych.

Cytomegalia 

Wywołuje ją wirus CMV, należący do rodziny wirusów opryszczki. Jest szczególnie groźny dla osób o obniżonej odporności – zarażonych HIV lub będących po przeszczepach. U osób o sprawnie działającym układzie odpornościowym zakażenie przebiega łagodnie i nie powoduje poważnych objawów. Do zakażenia dochodzi drogą płciową, ale również podczas przeszczepów narządów, transfuzji krwi lub drogą kropelkową. Cytomegalia nie daje żadnych charakterystycznych objawów. U chorych można zaobserwować podwyższoną temperaturę, zmęczenie, ból mięśni i głowy, kaszel, powiększenie węzłów chłonnych i ból gardła. Objawy są niejednoznaczne – aby mieć pewność odnośnie choroby, należy wykonać badanie CRV. Cytomegalia jest wyjątkowo niebezpieczna dla kobiet w ciąży. Niemowlęta, które uległy zarażeniu będąc płodami, od dziecka cierpią na poważne problemy zdrowotne. Dlatego ciężarnym zaleca się zawsze wykonanie testu na CMV.

Ureaplasma

Ureaplasma jest bakterią, która przenoszona jest drogą płciową. Może przenosić się również na dziecko podczas porodu. Wywołuje infekcje narządów płciowych – cewki moczowej, a u kobiet także miednicy. Jest trudną do wykrycia chorobą – nie daje bowiem specyficznych objawów. Dlatego wiele zarażonych osób nie wie o swojej chorobie. Ureaplasma objawia się problemami z oddawaniem moczu. Pacjenci skarżą się na uczucie parcia na pęcherz i ból oraz pieczenie przy oddawaniu moczu. W przypadku wystąpienia takich objawów – warto zgłosić się na badania. Szczególnie narażone są osoby, które odbywają przypadkowe stosunki seksualne. Nieleczona choroba prowadzi u kobiet do zakażeń cewki moczowej i szyjki macicy, a w konsekwencji nawet do bezpłodności. Równie niebezpieczna jest ta choroba dla mężczyzn. Nieleczone zakażenia są bardzo groźne, chorzy powinni więc jak najszybciej rozpocząć antybiotykoterapię.

Mycoplasma genitalum

Jest to kolejna choroba, która początkowo nie daje żadnych specyficznych objawów. Chorzy nierzadko odwiedzają więc wielu lekarzy, z których żaden nie jest w stanie postawić prawidłowej diagnozy. Dlatego w przypadku podejrzenia choroby należy wykonać test PCR, którego wynik jest jednoznaczny.

Zakażenia Mycoplasma wyjątkowo często idą w parze z innymi chorobami. Zarazić można się przez stosunek seksualny bez zabezpieczenia z osobą chorą, a rzadziej także przez korzystanie z jej ręczników, pościeli czy bielizny. U kobiet choroba bardzo szybko prowadzi do rozwoju silnego stanu zapalnego szyjki macicy, jednak chore kobiety nie odczuwają wyraźnych objawów. Czasami pojawia się krwawienie pomiędzy miesiączkami, upławy oraz szczypanie przy oddawaniu moczu. Nieleczona choroba rozprzestrzenia się na błonę śluzową macicy, jajowody i jajniki. Może doprowadzić nawet do bardzo niebezpiecznego zapalenia otrzewnej! Może doprowadzić do zupełnej bezpłodności. U mężczyzn występuje szczypanie przy oddawaniu moczu i wyciek z cewki moczowej. Leczenie Mycoplasma za pomocą antybiotyków jest bardzo skuteczne.

Rzęsistkowica

Rzęsistki są pasożytami przenoszonymi drogą płciową. Występuje przede wszystkim u kobiet, jednak niekiedy zarażają się także mężczyźni (więcej: http://hpvwirus.pl/czym-rzesistkowica-mozna-ja-nabyc/). Do zarażenia rzęsistkiem, poza stosunkami seksualnymi, może prowadzić również brak prawidłowej higieny. Można zachorować również podczas korzystania z publicznych toalet, saun lub basenów. U niektórych osób zakażenie przebiega bezobjawowo, jednak mogą pojawić się obfite upławy o nieprzyjemnym zapachu, zaburzenia cyklu miesiączkowego, świąd i zaczerwienienie warg sromowych, ból podbrzusza, pieczenie podczas oddawania moczu, obrzęk napletka i żołędzia, ropna wydzielina z cewki moczowej. Nieleczona rzęsistkowica może doprowadzić do powstawania torbieli na narządach rodnych, zapalenia dróg rodnych a nawet nowotwory. Rzęsistkowicę leczy się za pomocą antybiotyków, a leczenie jest na ogół bardzo skuteczne.

Kandydoza – drożdżyca

Wywołują ją grzyby z rodzaju Candida. Zajmują one błony śluzowe jamy ustnej i pochwy. Ryzyko zachorowania, poza przypadkowymi kontaktami seksualnymi, zwiększają zaburzenia hormonalne, nieodpowiednia dieta i brak higieny osobistej. Kandydoza objawia się bólem i pieczeniem okolic sromu a także obfitymi, białymi upławami. Występuje również ból podczas stosunku. Może pojawić się także obrzęk warg sromowych i pieczenie przy oddawaniu moczu. U mężczyzn objawami są: ból podczas oddawania moczu, wyciek z cewki moczowej, a także zmiany śluzówkowe podobne do zmian występujących u zarażonych kobiet. Infekcja może obejmować jamę ustną lub odbyt – gdy doszło do kontaktów oralnych lub analnych z osobą zarażoną. W leczeniu ważne jest długotrwałe stosowanie leków oraz przestrzegania odpowiedniej higieny. Podczas leczenia należy unikać stosunków, leczyć powinien się także każdy z partnerów.